Daniel Barenboim od początku był gorącym zwolennikiem Reného Pape jako dyrektor artystyczny w Berlinie i zaprosił go do zaśpiewania ról takich jak Król Marke w Tristanie i Izoldzie, Król Henryk w Lohengrinie, Sarastro w Czarodziejskim flecie Mozarta, Pogner w Śpiewakach norymberskich, Rocco w Fideliu Beethovena, Fasolt w Złocie Renu, Hunding w Walkirii oraz tytułowa partia w Don Giovannim w Staatsoper. Pape występował w Berlinie także jako Ramfis w Aidzie Verdiego, Figaro w Weselu Figara Mozarta, Leporello w Don Giovannim oraz Orestes w Elektrze Straussa. W 2006 roku rozszerzył repertuar o tytułową rolę w Borysie Godunowie Musorgskiego, co przyniosło mu Nagrodę Kwartalną Niemieckich Krytyków Fonograficznych.

O jego kreacji Borysa w Nowym Jorku Anthony Tommasini z New York Times napisał: „Z imponującą posturą i niesztuczną aurą Pape wygląda królewsko i imponująco. Jednak z pustym spojrzeniem, wychudzoną twarzą, przetłuszczonymi długimi włosami i ociężałym chodem jawi się – zgodnie z rolą – jako złamany człowiek dręczony wątpliwościami i poczuciem winy. Pape posiada charyzmatyczny głos o ciemnym i przenikliwym brzmieniu, idealnie pasującym do tej partii… Jego artykulacja jest wyraźna; Pape nadaje słowom głębokie znaczenie w każdym języku.”

Najważniejsze wydarzenia sezonu 2019–20 to Don Carlo i Parsifal w Operze Wiedeńskiej, Don Carlo i Borys Godunow w Opéra national de Paris, Tristan i Izolda w Staatstheater Wiesbaden, Wesołe kumoszki z Windsoru, Czarodziejski flet oraz sylwestrowe koncerty z IX Symfonią Beethovena w Staatsoper Berlin.

Ponadto dał recitale pieśni z Camillo Radickem w Musikverein w Grazu i w Operze Wiedeńskiej, gdzie wystąpił także podczas wręczenia Europejskiej Nagrody Kulturalnej Pro Europa.

Najważniejsze wydarzenia sezonu 2018/2019 obejmowały m.in. Tristana i Izoldę w Opéra national de Paris, Elektrę, Czarodziejski flet i Parsifala w Operze Wiedeńskiej, Fidelio, Elektrę, Czarodziejski flet, Makbeta i Tristana i Izoldę w Staatsoper Berlin, nową inscenizację Thamosa w Salzburgu oraz Parsifala w Bawarskiej Operze Państwowej.

W 2011 roku Pape zadebiutował recitalem pieśni w Los Angeles, o czym Mark Swed z Los Angeles Times napisał: „Wokalnie Pape jest doskonałym śpiewakiem. Jego niskie rejestry wibrują przekonującym buczeniem, wysokie mają delikatność barytonu. Nie robi żadnych ceregieli. Lieder Michelangela Wolfa osiągnęły niemal operową pasję; są wzorcowe w wyrażaniu niepocieszonego bólu duszy. Pape zakończył pierwszą część Schubertowskim Prometeuszem, w którym Goethe opisuje krzyk zdesperowanego poety przeciwko bogu Zeusowi. Nie chciałbym być Zeusem rzuconym wyzwanie przez Pape.”

W 2009 roku Pape zapisał ważny rozdział w swojej karierze wyprzedanym recitalem pieśni w Carnegie Hall w Nowym Jorku. Wybrał na wieczór pieśni niemieckojęzyczne, a recenzje prześcigały się w pochwałach. Był także częścią ostatnich przedstawień legendarnej produkcji Pierścienia Otto Schenka z lat 80. w Metropolitan Opera w Nowym Jorku.

René Pape wydał swój pierwszy solowy album Gods, Kings & Demons w 2008 roku nakładem Deutsche Grammophon z rodzimą orkiestrą Staatskapelle Dresden pod batutą Sebastiana Weigle. Płyta przyniosła mu nagrodę ECHO.

Już w 2004 roku Pape zaczął nagrywać dla DG, gdy jego przyjaciel z dzieciństwa, kompozytor Torsten Rasch, poprosił go o interpretację cyklu pieśni Mein Herz brennt opartego na utworach grupy rockowej Rammstein. Dodatkowo Pape pojawia się na licznych nagraniach operowych, wiele także na DVD, np. Czarodziejski flet z Claudio Abbado dla DG; Tristan i Izolda Wagnera (Marke) z Plácido Domingo dla EMI Classics czy Requiem Verdiego z Rolando Villazónem, również dla EMI Classics. W 2010 roku wytwórnia Teatru Maryjskiego w Petersburgu wydała pierwszą nagranie Wagnera Valery’ego Gergijewa – Parsifala z Pape jako Gurnemanzem.

Pape zadebiutował na Festiwalu w Bayreuth w 1994 roku jako Fasolt w Złocie Renu, w 1997 w Royal Opera Covent Garden w Londynie jako Król Henryk w Lohengrinie, w 1998 w Opéra national de Paris jako Król Marke w Tristanie oraz w 1999 w Chicago Lyric Opera jako Pogner w Śpiewakach norymberskich. Występował także na Festiwalu w Orange, w Glyndebourne, w Avery Fisher Hall w Nowym Jorku oraz podczas tournée po Japonii z Metropolitan Opera. W 2004 roku był wśród wykonawców wybranych przez Jamesa Levine’a na „Schubertiade” w Carnegie Hall.

Pape rozpoczął edukację muzyczną w Chórze Krzyżowym w Dreźnie i studiował na Hochschule für Musik w Dreźnie. Pierwsze międzynarodowe uznanie przyniosło mu w 1995 roku zaproszenie Sir Georga Soltiego na Festiwal w Salzburgu, by zaśpiewać Sarastra. Musical America nazwał go Śpiewakiem Roku w 2001, a w 2006 był jednym z pięciu najbardziej uhonorowanych gwiazd operowych na Opera News Awards.

René Pape od dziesięcioleci kolekcjonuje gumowe kaczuszki. W 2017 roku wydał limitowaną kolekcję „PapeDucks” wzorowaną na sobie samym.